* Megan *
Już się nie odezwałam. Nawet jak bym chciała to nie wiedziałam co powiedzieć, najodpowiedniejsza była teraz cisza.
Harry niósł mnie tak aż do auta, przyznam przyjemnie było na rękach Harry'ego, lecz nigdy bym nawet nie pomyślała że mogę się tam znaleźć. Czułam jego perfumy i nutkę mięty, czy tak pachnie niebo?
Mam słabość do męskich perfum, jak byłam mała kradłam je tacie. Tata..... no właśnie, zmarł jak miałam 10 lat. Zginął w wypadku samochodowym. Był najbliższą mi osobą, zawsze mnie rozumiał, pomagał, wspierał. Z mamą byłam trochę inaczej. Rzadko się z nią dogaduję....... tak ona nadal żyje, nie zostałam sierotą. Tylko mieszkamy osobno, ona aktualnie w moim rodzinnym domu w Brixton, a ja w Londynie.
Gdy Harry znalazł się pod autem, delikatnie postawił mnie na ziemi posyłając ciepły uśmiech. Czy coś się zmieniło w czasie powrotu ? Ja o czymś nie wiem? W czasie kiedy stałam jak w ryta, Harry okrążył pojazd, tak przynajmniej myślę. W tej samej chwili usłyszałam delikatnie ochrypły, męski głos.
- Wsiadasz ? Czy zamierzasz tu zostać ? - Odwróciłam się i zobaczyłam jak stoi przy swoich drzwiach które zostały lekko uchylone. Znowu się zagapiłam, te jego oczy, świeciły tak mocno że mogłam zobaczyć je nawet z tej odległości. I te usta, takie pełne. Przypomniałam sobie ich smak, i zapragnęłam by znowu ich spróbować. Usta Harry'ego poruszyły się, na co automatycznie się ogarnęłam. Zamrugałam oczami by pozbyć się czarnych plamek które się pojawiły.
- Słucham ? - Zapytałam, ponieważ nie usłyszałam wcześniejszych słów chłopaka.
- Zapytałem, czy możemy już jechać. - Powiedział z dziwnym uśmiechem.
- Oczywiście - Wydukałam na co loczek zaczął się śmiać. - Przepraszam, co cię tak bawi? - Zapytałam z urazą.
- Jesteś urocza gdy patrzysz na moje usta i się oblizujesz. - Co ? Nie to nie możliwe, nie oblizałam ust. Prawda ? Na pewno mnie wrabia, ale skąd wiedział że myślałam o tym..... O Boże,Megan! Musisz się ogarnąć. Przecież ty nic nie czujesz...... do niego. Chyba, nie to nie możliwe. Nie zamierzałam się tłumaczyć, bo jak to mówią - Tylko winny się tłumaczy. - Wsiadłam więc do auta nawet nie zerkając na Harry'ego. Usiadłam na przednim siedzeniu czekając aż chłopak łaskawie zajmie swoje miejsce i odwiezie mnie do domu. Jednak nie pójdzie tak łatwo, pomyślałam kiedy loczek nie odpalał silnika.
Tylko nic nie mów, proszę. Tylko nic nie mów. Błagałam w myślach gdy cisze przerwał głos chłopaka.
- Jesteś zła ? - Zapytał szeptem, tak delikatnie. Nie wiedziałam że czyiś głos może być tak łagodny.
Poza tym nie wiedziałam co odpowiedzieć, przecież nie jestem zła tylko zawstydzona, tym że zostałam przyłapana na czymś do czego nigdy bym się nie przyznała.
- Ni..e - Wydukałam prawie nie słyszalnie. Nie jestem pewna czy Harry cokolwiek usłyszał bo nie zauważyłam żadnej reakcji. Wpatruję się w widok za oknem gdy chłopak łaskawie odpala silnik i odwozi mnie do domu. Znowu czułam ten dziwny dyskomfort, który pojawia się gdy przebywam z nim sam na sam. Dopiero teraz, w samochodzie Harry'ego gdzie jest cicho uświadamiam sobie że zachowuje się inaczej niż kiedyś, niż wczoraj. Wnętrze auta obite jest ciemną skórą i matowymi dodatkami które dodają rockowego charakteru całości, w powietrzu unosi się zapach jego perfum. Delikatnej wody po goleniu. Zauważyłam że w schowku, który został uchylony, leży opakowanie czerwonych marlboro.
- Palisz ? - Zapytałam odwracając się w jego stronę.
- Czasem.- Odpowiedział wbijając wzrok w jezdnię. - Czemu pytasz ?
- No wiesz paczka czerwonych Marlboro w schowku sama rzuca się w oczy. - mówię i patrzę za okno.
- To Zayna. - Na samo wspomnienie tego imienia boli mnie żołądek. Wciąż uparcie wpatruje się w obraz za oknem, by Harry nie widział łzy która spływa mi po policzku.
- Przepraszam. - Słyszę gdy z całych sił powstrzymuję się od płaczu. - Nie powinienem tego mówić. Znaczy się..... sam już nie wiem.
* Harry *
Kurwa mogłem tego nie mówić. Właściwie dlaczego o tym wspomniałem ? Wiem że Zayn to niezły dupek i zawsze tak robił. - W zasadzie ty nie jesteś lepszy Hazzusiu. Wtrącił się głos w mojej głowie. Ale Megan na to nie zasługuje, jest zbyt delikatna, zbyt krucha.
- Przepraszam. - Widzę jak ciało dziewczyny delikatnie się spina. - Nie powinienem tego mówić. Znaczy się... sam już nie wiem. - Gdy kończę zdanie dziewczyna gwałtownie obraca się w moją stronę.
- Słucham ? - Krzyczy i w tym momencie zauważam że płacze. Jej piękne brązowe oczy toną w łzach, po delikatnie zaróżowionych policzkach spływa wodospad niebieskich kropelek. Nie chciałem by przez ze mnie płakała, nie chciałam żeby płakała w ogóle.
- Znaczy się, Megan ja.... ja. - Po raz pierwszy w życiu się jąkam. Boję się, boję się że skrzywdzę tą dziewczynę o pięknych oczach które patrzą na mnie w taki sposób jak by chciały mnie zabić.
- Co Harry, masz mi jeszcze coś do powiedzenia ? Coś o mnie i o Zaynie ? Skąd wiesz ? Skąd ty kurwa wiesz o mnie i o nim ? - Krzyczy jednocześnie dławiąc się łzami.
Nie odzywam się, nie chcę znowu powiedzieć czegoś czego będę później żałować. Skupiam się na BMW które jedzie przed nami, i ściskaniu rękoma kierownicy gdy słyszę.
- Wysadź mnie.- Nie reaguje. - Słyszysz mnie ? Wysadź mnie teraz!
- I co gdzie pójdziesz? - W końcu też odkrzykuję. Zatrzymując samochód na poboczu.
- Jak najdalej od ciebie.- Rzuca wychodząc z auta i strzelając drzwiczkami.
Dopiero teraz zorientowałem się że do domu Niall'a nie jest daleko, właściwie 5 min.
Ok Jest PRZEPRASZAM, długo mnie nie było - brak weny ;-;
Ale mam nadzieję że rozdział chodź w połowie napisany oczami Harry'ego wam się spodoba.
Zapraszam na blog Oli < Dopiero zaczyna > ------------> http://jednokierunkowy-black.blogspot.com/ <------------------------- Pozdrawiam Gorzka :*
Czytasz = Komentujesz
niedziela, 10 listopada 2013
wtorek, 8 października 2013
9. Nie mów do mnie Megan.
Krzyczałam w myślach, gdy przed oczami miałam tęczówki w pięknym kolorze zieleni, które zbliżały się na nie bezpieczną odległość. Kiedy jego usta dotykają moich, po moim ciele przechodzi gwałtowny dreszcz. Był dość mocny by Harry mógł go poczuć, więc obawiam się że po pocałunku jego humor i nastawienie do mnie może się zmienić. Dlaczego? Może pomyśleć że coś do niego czuję, przez to że jeszcze go nie odepchnęłam? Położyłam dłonie na jego klatce piersiowej by móc go odrzucić jednak w tym czasie Harry wsunął swój język do moich ust, delikatnie je uchylając, i zahaczając o mój język. Czuje się wspaniale, nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam. Owszem wiele razy całowałam się z Zaynem, ale nigdy tak jak teraz. Hazza był delikatny, ostrożny jak by bał się że zrobi mi krzywdę. A Zayn, no cóż, zawsze naciskał, był zachłanny i nie zważał na to czy dobrze się z tym czuję. Jego dłonie znajdujące się na moich policzkach, przeniósł na biodra równocześnie dociskając moje ciało do niego. W tej chwili uświadomiłam sobie że jednak nie jesteśmy sami.
- A co niby miało by być się stać gdyby nie było tych wszystkich ludzi, Magan ?- W mojej głowie odezwałam się oburzona podświadomość. W jednym momencie oderwałam swoje myśli od soczystych ust Harry'ego, głosu w mojej głowie i mocno naparłam na tors chłopaka, odpychając go. Ten gwałtownie otworzył oczy w których na początku pojawiło się zdziwienie a później złość. Miałam ochotę zwinąć się w kulkę i zniknąć, pod wpływem wzroku Harry'ego i wszystkich tam zgromadzonych. Nienawidziłam być w centrum uwagi, czułam się jak pośmiewisko. Dlaczego, przecież to nie ja go pocałowałam. Do moich oczu zaczęły napływały łzy, miałam ochotę się rozpłakać. Bądź silna Meg, bądź silna. Powtarzałam sobie, gdy nagle Harry złapał mnie mocno za nadgarstek ciągnąc mnie w głąb parku. Ucieszyłam się że zabrał mnie od tych wszystkich ludzi, jednak boje się co zamierza zrobić. Doszliśmy do miejsca gdzie nie było żadnej drużki, więc ludzie tędy nie przechodzili. Oparł mnie o jakieś drzewo, kładąc ręce między moją głową a ramionami. Głowa opadała mu w dół, tak że nie mogłam zobaczyć jego twarzy przez przyciągane przez grawitację loki. Poczułam jak po moim policzku spływa łza. Harry podniósł głowę tak że dzieliły nas tylko centymetry.
W jego oczach nie było żadnego uczucia, jak otchłań, która nie ma końca. Cisze przerwał jego ochrypły głos.
- Czy ty płaczesz Megan ? - Wyszeptał.
Widziałam, po prostu wiedziałam że znowu wróci ten wredny i chamski Harry, którego tak nienawidzę.
- Nie mów do mnie Megan. - Warknęłam dławiąc się powietrzem. Wiem że nie zabrzmiało to tak jak zamierzałam.
- Nie odpowiedziałaś na pytanie, Megan. - Znów to samo. Bawi go to. To że tak bardzo jetem przy nim bezradna. Mam ochotę go spoliczkować, jednak wiem że nie dam rady, że jestem na słaba.
- Nie. - Powiedziałam niemal nie słyszalnie.
- To dobrze - Powiedział po czym otarł łzę na moim policzku swoim kciukiem. Drgnęłam. Nie spodziewałam się tego. Jednak zaraz po tym zerwał się i zaczął iść. Szedł i nie odwrócił się w moją stronę ani razu. Pewnie zostaw mnie tu teraz samą. Ciekawe jak wrócę. Pomyślałam.
- Stój. - Krzyknęłam za nim, zaczynając biec. Nie zareagował. Przyśpieszyłam biegu. Już prawie dotknęłam dłonią jego pleców gdy stopa utknęłam mi w małym dołku, sprawiając że noga zgięła się pod dziwnym kątem wywołując niesamowity ból. Upadłam, wydając echo upadku i jęknięciem z bólu. Harry obrócił się i gdy zauważył leżącą mnie na ziemi, stanął nade mną i po prostu patrzył. Zamiast mi pomóc to stał i patrzył jak rozmasowuje kostkę. Nagle wypalił.
- Nawet biegać nie umiesz.- Powiedział drwiąco, po czym na jego twarz wstąpił ten wścibski uśmiech. Na te słowa tylko prychnęłam i znów skierowałam wzrok na kostkę którą wciąż rozmasowywałam. Usłyszałam jak coś się porusza i poczułam że coś mnie podnosi, zdziwiona popatrzyłam na Harry'ego który trzymając mnie już na rękach, kierował się w stronę ścieżki. Wciąż wpatrując się w niego zdziwiona usłyszałam.
- Nie patrz tak na mnie. -
- Al..... - Nie mogłam nic z siebie wyrzucić.
- Podobno nie możesz iść. - Rzucił i w końcu na mnie spojrzał.
Witajcie długo mnie nie było. Przepraszam, wyjdzie na to że w każdym rozdziale będę przepraszać.
Więc proszę, podoba wam się? Piszcie w komentarzach co o tym sądzicie. Pozdrawiam Gorzka.
Czytasz = Komentujesz
- A co niby miało by być się stać gdyby nie było tych wszystkich ludzi, Magan ?- W mojej głowie odezwałam się oburzona podświadomość. W jednym momencie oderwałam swoje myśli od soczystych ust Harry'ego, głosu w mojej głowie i mocno naparłam na tors chłopaka, odpychając go. Ten gwałtownie otworzył oczy w których na początku pojawiło się zdziwienie a później złość. Miałam ochotę zwinąć się w kulkę i zniknąć, pod wpływem wzroku Harry'ego i wszystkich tam zgromadzonych. Nienawidziłam być w centrum uwagi, czułam się jak pośmiewisko. Dlaczego, przecież to nie ja go pocałowałam. Do moich oczu zaczęły napływały łzy, miałam ochotę się rozpłakać. Bądź silna Meg, bądź silna. Powtarzałam sobie, gdy nagle Harry złapał mnie mocno za nadgarstek ciągnąc mnie w głąb parku. Ucieszyłam się że zabrał mnie od tych wszystkich ludzi, jednak boje się co zamierza zrobić. Doszliśmy do miejsca gdzie nie było żadnej drużki, więc ludzie tędy nie przechodzili. Oparł mnie o jakieś drzewo, kładąc ręce między moją głową a ramionami. Głowa opadała mu w dół, tak że nie mogłam zobaczyć jego twarzy przez przyciągane przez grawitację loki. Poczułam jak po moim policzku spływa łza. Harry podniósł głowę tak że dzieliły nas tylko centymetry.
W jego oczach nie było żadnego uczucia, jak otchłań, która nie ma końca. Cisze przerwał jego ochrypły głos.
- Czy ty płaczesz Megan ? - Wyszeptał.
Widziałam, po prostu wiedziałam że znowu wróci ten wredny i chamski Harry, którego tak nienawidzę.
- Nie mów do mnie Megan. - Warknęłam dławiąc się powietrzem. Wiem że nie zabrzmiało to tak jak zamierzałam.
- Nie odpowiedziałaś na pytanie, Megan. - Znów to samo. Bawi go to. To że tak bardzo jetem przy nim bezradna. Mam ochotę go spoliczkować, jednak wiem że nie dam rady, że jestem na słaba.
- Nie. - Powiedziałam niemal nie słyszalnie.
- To dobrze - Powiedział po czym otarł łzę na moim policzku swoim kciukiem. Drgnęłam. Nie spodziewałam się tego. Jednak zaraz po tym zerwał się i zaczął iść. Szedł i nie odwrócił się w moją stronę ani razu. Pewnie zostaw mnie tu teraz samą. Ciekawe jak wrócę. Pomyślałam.
- Stój. - Krzyknęłam za nim, zaczynając biec. Nie zareagował. Przyśpieszyłam biegu. Już prawie dotknęłam dłonią jego pleców gdy stopa utknęłam mi w małym dołku, sprawiając że noga zgięła się pod dziwnym kątem wywołując niesamowity ból. Upadłam, wydając echo upadku i jęknięciem z bólu. Harry obrócił się i gdy zauważył leżącą mnie na ziemi, stanął nade mną i po prostu patrzył. Zamiast mi pomóc to stał i patrzył jak rozmasowuje kostkę. Nagle wypalił.
- Nawet biegać nie umiesz.- Powiedział drwiąco, po czym na jego twarz wstąpił ten wścibski uśmiech. Na te słowa tylko prychnęłam i znów skierowałam wzrok na kostkę którą wciąż rozmasowywałam. Usłyszałam jak coś się porusza i poczułam że coś mnie podnosi, zdziwiona popatrzyłam na Harry'ego który trzymając mnie już na rękach, kierował się w stronę ścieżki. Wciąż wpatrując się w niego zdziwiona usłyszałam.
- Nie patrz tak na mnie. -
- Al..... - Nie mogłam nic z siebie wyrzucić.
- Podobno nie możesz iść. - Rzucił i w końcu na mnie spojrzał.
Witajcie długo mnie nie było. Przepraszam, wyjdzie na to że w każdym rozdziale będę przepraszać.
Więc proszę, podoba wam się? Piszcie w komentarzach co o tym sądzicie. Pozdrawiam Gorzka.
Czytasz = Komentujesz
niedziela, 8 września 2013
8.Chyba nie mam wyjścia.
- Zrobi pan jeśli nie chce stracić pracy. Harry już się nie odezwał, jedynie spojrzał na mnie piorunującym spojrzeniem.
- Od kiedy ?- Zapytałam ściszając głos.
- Od jutra. Aha, i życzę powodzenia.- Uśmiechnął się wrednie i wyszedł, najwidoczniej ze swoim podwładnym. Opadłam na fotel który stał koło wielkiej sofy, na której siedzieli chłopcy wraz z blondynką. Nie przejmowałam się nią, teraz martwię się o mnie i Harre'go.
- I co teraz?- Zapytałam ponownie, tym razem chłopaka.
- Chyba nie mam wyjścia. - Rzucił nawet nie obracając się w moją stronę. Wpatrywałam się w niego, gdy blondynka cicho zachichotała.
- Coś cię śmieszy?- Skierowałam się do dziewczyny siedzącej na kolanach mulata.
- Tak, ale nie powiem ci co.- Odpowiedziała po czym wbiła się w usta Zayna. O nie tego już za dużo. Wyszłam. Po prostu nie wytrzymałam, to za dużo jak na jeden dzień. Będąc już przed studiem, usiadłam na krawężniku czekając na Niall'a. Siedziałam tak chyba godzinę, myślałam o wszystkim, tak znowu. Zauważyłam że coraz częściej rozmyślam o tym co było, jest i o tym czego najbardziej się obawiam, przyszłośći. W końcu pojawił się Niall.
- Dziękuję bardzo że zechciał pan wyjść.- Powiedziałam otrzepując tyłek z piasku.
- Myślałem że... Przepraszam.- Powiedział przytulając mnie.
- Tak tego mi było trzeba, przyjaciela.- Szepnęłam mu na ucho, po czym wtuliłam się w jego beżowy sweter.
- Ok mała, jedziemy do domu. - Przerwał tak miły dla mnie stan.
- Chyba nie mam wyjścia. Powiedziałam wsiadając do auta.
Jechaliśmy rozmawiając o różnych dziwnych rzeczach, jak na Niall'a przystało. Gdy dotarliśmy do domu pobiegłam pod prysznic i położyłam się do ciepłego łóżka.
* Ranek*
Wstałam, jeśli można tak nazwać otworzenie oczu, obudzona sms, sms od Harre'go. Szok. Harry.... sms... loading.
To chyba pierwsza wiadomość jaką od niego dostałam. On ma w ogóle mój numer?!
~ U mnie za godzinę ~ No bomba, nie zdążę.
~ Przyjedź po mnie ~ Wystukałam na klawiaturze i... Wyślij.
~ Dobra. ~ Wow, nie spodziewałam się że tak szybko odpiszę. Styles zaskakujesz. Powiedziałam stawiając stopy na dywanie. Wskoczyłam w czarną koszulę i szorty, zrobiłam delikatny make up i na koniec z włosów zrobiłam koka. Za chwilę powinien być, wzięłam telefon i zeszłam na dół, mijając Niall'a.
- Wybierasz się gdzieś Megan ?- Zapytał ziewając.
- Czas udawać pannę Styles.- Odpowiedziałam czochrając jego włosy.
- Ej. - Zawołał ściągając moją rękę z głowy.
- Pa. - Posłałam mu buziaka i wyszłam przed dom.
Minęło pół godziny a jego nadal nie ma, zabiję. Zrobił to specjalnie, przecież to w końcu ten sam Harry. O nie, nie dam mu tej satysfakcji. W końcu podjechał czarnym lamborghini, wsiadłam z wielkim bananem na twarzy. Miał bezcenną minę gdy zobaczył że się uśmiecham, jednak nie wspomniał nic o swoim, zapewne celowym spóźnieniu.
- Mamy się dziś pokazać w parku.- Oznajmił odpalając śilnik który wcześniej zgasił. Miałam wielką ochotę uderzyć go w twarz, tak że ta porcelanowa cera delikatnie popęka.
- Dobra, jednak wstąpimy do starbucksa.- Harry spojrzał na mnie unosząc brwi.
- No co? Nie zdążyłam wypić kawy. - Powiedziałam ironicznie po czym czekałam aż ruszymy. Loczek jedynie przewrócił oczami i ruszył. Dojechaliśmy na miejsce, poszliśmy kupić kawę, po czy ruszyliśmy do parku sącząc pyszny napój z zielonych rureczek. Nie minęła chwila gdy zebrał się w okół nas spora grupka piszczących dziewczyn, proszących Harre'go o autograf. Styles natychmiast złapał mnie w pasie przysuwając równocześnie do siebie.Jakie to dziwne uczucie przytulać się do Harre'go. Nie zwracałam uwagi na fanki które coraz bardziej nas oblegały. Patrzyłam na jego twarz, był taki....... szczęśliwy? Widać że uwielbia być w centrum uwagi, ja niestety nie czuję się w takich sytuacjach komfortowo. Z zamyślenia wyrwały mnie pytania niektórych fanek.
- Harry to twoja dziewczyna ?
-Nowa zdobycz ?
- Jak ma na imię?
-Od kiedy jesteście razem?
Harry cały czas się uśmiechał, w końcu powiedział.
- Już nie długo się dowiecie.- Po tym obrócił się w moją stronę. Swoją dłoń położył na moim biodrze przybliżając mnie lekko do siebie. Co on robi?! Styles co ty kurwa odwalasz ?! Jesteś za blisko, zdecydowanie! Styles !
JEST !
I co powiecie? Może być?
Wiem długo nie pisałam, przepraszam. Ale moje
lenistwo jest nie do pokonania. Będę się starać pisać systematycznie. Ok przyrzekam! Przepraszam za błędy, zapewne jest ich tam pełno, jednak nie jestem w stanie wszystkich wyłapać. Pozdrawiam. Gorzka.
CZYTASZ = KOMENTUJESZ !
- Od kiedy ?- Zapytałam ściszając głos.
- Od jutra. Aha, i życzę powodzenia.- Uśmiechnął się wrednie i wyszedł, najwidoczniej ze swoim podwładnym. Opadłam na fotel który stał koło wielkiej sofy, na której siedzieli chłopcy wraz z blondynką. Nie przejmowałam się nią, teraz martwię się o mnie i Harre'go.
- I co teraz?- Zapytałam ponownie, tym razem chłopaka.
- Chyba nie mam wyjścia. - Rzucił nawet nie obracając się w moją stronę. Wpatrywałam się w niego, gdy blondynka cicho zachichotała.
- Coś cię śmieszy?- Skierowałam się do dziewczyny siedzącej na kolanach mulata.
- Tak, ale nie powiem ci co.- Odpowiedziała po czym wbiła się w usta Zayna. O nie tego już za dużo. Wyszłam. Po prostu nie wytrzymałam, to za dużo jak na jeden dzień. Będąc już przed studiem, usiadłam na krawężniku czekając na Niall'a. Siedziałam tak chyba godzinę, myślałam o wszystkim, tak znowu. Zauważyłam że coraz częściej rozmyślam o tym co było, jest i o tym czego najbardziej się obawiam, przyszłośći. W końcu pojawił się Niall.
- Dziękuję bardzo że zechciał pan wyjść.- Powiedziałam otrzepując tyłek z piasku.
- Myślałem że... Przepraszam.- Powiedział przytulając mnie.
- Tak tego mi było trzeba, przyjaciela.- Szepnęłam mu na ucho, po czym wtuliłam się w jego beżowy sweter.
- Ok mała, jedziemy do domu. - Przerwał tak miły dla mnie stan.
- Chyba nie mam wyjścia. Powiedziałam wsiadając do auta.
Jechaliśmy rozmawiając o różnych dziwnych rzeczach, jak na Niall'a przystało. Gdy dotarliśmy do domu pobiegłam pod prysznic i położyłam się do ciepłego łóżka.
* Ranek*
Wstałam, jeśli można tak nazwać otworzenie oczu, obudzona sms, sms od Harre'go. Szok. Harry.... sms... loading.
To chyba pierwsza wiadomość jaką od niego dostałam. On ma w ogóle mój numer?!
~ U mnie za godzinę ~ No bomba, nie zdążę.
~ Przyjedź po mnie ~ Wystukałam na klawiaturze i... Wyślij.
~ Dobra. ~ Wow, nie spodziewałam się że tak szybko odpiszę. Styles zaskakujesz. Powiedziałam stawiając stopy na dywanie. Wskoczyłam w czarną koszulę i szorty, zrobiłam delikatny make up i na koniec z włosów zrobiłam koka. Za chwilę powinien być, wzięłam telefon i zeszłam na dół, mijając Niall'a.
- Wybierasz się gdzieś Megan ?- Zapytał ziewając.
- Czas udawać pannę Styles.- Odpowiedziałam czochrając jego włosy.
- Ej. - Zawołał ściągając moją rękę z głowy.
- Pa. - Posłałam mu buziaka i wyszłam przed dom.
Minęło pół godziny a jego nadal nie ma, zabiję. Zrobił to specjalnie, przecież to w końcu ten sam Harry. O nie, nie dam mu tej satysfakcji. W końcu podjechał czarnym lamborghini, wsiadłam z wielkim bananem na twarzy. Miał bezcenną minę gdy zobaczył że się uśmiecham, jednak nie wspomniał nic o swoim, zapewne celowym spóźnieniu.
- Mamy się dziś pokazać w parku.- Oznajmił odpalając śilnik który wcześniej zgasił. Miałam wielką ochotę uderzyć go w twarz, tak że ta porcelanowa cera delikatnie popęka.
- Dobra, jednak wstąpimy do starbucksa.- Harry spojrzał na mnie unosząc brwi.
- No co? Nie zdążyłam wypić kawy. - Powiedziałam ironicznie po czym czekałam aż ruszymy. Loczek jedynie przewrócił oczami i ruszył. Dojechaliśmy na miejsce, poszliśmy kupić kawę, po czy ruszyliśmy do parku sącząc pyszny napój z zielonych rureczek. Nie minęła chwila gdy zebrał się w okół nas spora grupka piszczących dziewczyn, proszących Harre'go o autograf. Styles natychmiast złapał mnie w pasie przysuwając równocześnie do siebie.Jakie to dziwne uczucie przytulać się do Harre'go. Nie zwracałam uwagi na fanki które coraz bardziej nas oblegały. Patrzyłam na jego twarz, był taki....... szczęśliwy? Widać że uwielbia być w centrum uwagi, ja niestety nie czuję się w takich sytuacjach komfortowo. Z zamyślenia wyrwały mnie pytania niektórych fanek.
- Harry to twoja dziewczyna ?
-Nowa zdobycz ?
- Jak ma na imię?
-Od kiedy jesteście razem?
Harry cały czas się uśmiechał, w końcu powiedział.
- Już nie długo się dowiecie.- Po tym obrócił się w moją stronę. Swoją dłoń położył na moim biodrze przybliżając mnie lekko do siebie. Co on robi?! Styles co ty kurwa odwalasz ?! Jesteś za blisko, zdecydowanie! Styles !
JEST !
I co powiecie? Może być?
Wiem długo nie pisałam, przepraszam. Ale moje
lenistwo jest nie do pokonania. Będę się starać pisać systematycznie. Ok przyrzekam! Przepraszam za błędy, zapewne jest ich tam pełno, jednak nie jestem w stanie wszystkich wyłapać. Pozdrawiam. Gorzka.
CZYTASZ = KOMENTUJESZ !
wtorek, 20 sierpnia 2013
7. Nie ja tego nie zrobię, nigdy.
- Niall, nie wiem czy mam ochotę zobaczyć Zayna.- Wybełkotałam wpatrując się w moje buty.
- Nie masz wyboru Meg. Faceci z modest kazali nam cię przyprowadzić.
- Po jaką cholerę jestem im potrzebna ?
- Oto, to już nie do mnie kochanie takie pytania.
- Ok, a do której piosenki ?
- Best Song Ever.
- Zayn nic mi nie..... nie ważne.
- Dobra za pół godziny ruszamy. - Zakończył rozmowę posyłając mi promienny uśmiech. Odwzajemniłam gest i weszłam do sypialni zamykając za sobą drzwi.
- Ciekawe czego chce ode mnie modest.- Powiedziałam pół głosem. postanowiłam że ubiorę moją ulubioną kremową sukienkę i zrobię lekki makijaż. Stanęłam przed lustrem, Hm... wyglądam całkiem nieźle. Chcesz spodobać się Zaynowi, moja podświadomość dawała o sobie znaki. Nie po prostu chcę pokazać mu co stracił. Powiedziałam i wyszłam z pokoju. Kierowałam się w stronę wyjścia, gdy zadzwonił mi telefon. Spojrzałam na wyświetlacz, widniał na nim napis Harry.
No nie przecież zaraz się spotykamy. Odebrałam i usłyszałam następujące zdania.
-Wiedziałaś coś o tym?
- To twoja sprawka?
-Nienawidzę cię!
Po ostatnich dwóch słowach moje oczy zaszły łzami. Byłam bardzo uczuciową osobą, która brała sobie wszystkie słowa do serca. Wiem że nie powinnam się przejmować bo mnie to wykończy, ale taka już jestem. Jednak nie wiedziałam z jakiego powodu Harry tak na mnie naskoczył.
- Zaraz tam będę. - Rzuciłam i rozłączyłam się.
Niall czekał już w samochodzie, nawet dobrze, ponieważ nie widział łzy która mknęła po mim policzku. Zanim wsiadłam, starłam ją wierzchem dłoni. Przez całą drogę nie odzywaliśmy się do siebie, cieszę się że Niall się nie odezwał. Potrzebowałam w tedy ciszy, tej kojącej ciszy. Jednak nie trwało to zbyt długo ponieważ dojechaliśmy. Wysiadłam i z niechęcią kierowałam się w stronę wejścia. W tym samym czasie Niall zamknął auto i szedł za mną. Otworzyłam drzwi i ujrzałam 7 osób...... Zaraz, zaraz 8 osób. Jakaś zgrabna blondynka siedziała na kolanach Zayna. W sercu poczułam ukłucie, z zazdrości ? A może dlatego że tak szybko znalazł sobie inną? Wpatrywałam się się w mulata, był taki..... szczęśliwy? Wpadłam tak jak by w trans, nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Tak jak by nagle świat przestał istnieć, i został tylko on. Najwyraźniej wszyscy zauważyli że coś jest nie tak, tylko że ja nic nie wiedziałam, jak się zachować, czy uciec, czy podejść i uderzyć go w twarz. Dlatego po prostu stałam, stałam i patrzyłam się na niego jak idiotka. Wyrwał mnie z tego wściekły Harry.... nienawidził mnie od samego początku. Nie wiem dlaczego, już na samym starcie mnie skreślił. Zaczął krzyczeć że tego nie zrobi, nawet dla pieniędzy. Że na pewno nie zemną. Że nigdy z taką zdzirą. Zaczęłam płakać, nie szlochałam, jedynie łzy spływały mi po policzkach jak oszalałe. A ja jedynie wpatrywałam się w jego zielone tęczówki stwierdzając że są piękne. Szybko podbiegł do nas Paul, odsuwając, właściwie odrywając chłopaka ode mnie. Gdy byłam już wolna, zakręciło mi się w głowie. Po prostu osunęłam się na podłogę, tak na prawdę to nie wiedziała co stało się przed momentem. Czułam się jak pod wpływem alkoholu, jednak cały czas miałam przed oczami obraz szczęśliwego Zayna. Spojrzałam na niego odruchowo i zatonęłam w czekoladowych oczach które wpatrywały się we mnie ze zdziwieniem i troską. Nagle z nikąd pojawił się Niall, był przestraszony. Może ja też powinnam? Jednak nie byłam, byłam wściekła i załamana. Blondyn kucnął przede mną i zapytał czy jest dobrze.
- Nie wiem.- Odpowiedziałam wracając do rzeczywistości. Horan pomógł mi wstać, podając dłoń. Złapałam ją mocno i podciągnęłam się do góry. Gdy byłam już w pozycji stojącej spojrzałam na Harrego. Miał spuszczoną głowę, tak że jego brązowe loki zakrywały twarz. Nagle odezwał się jeden z facetów modest.
- Panno Smyf, chodzi o to że mają państwo udawać parę z panem Styles'em.
- Co ? - Krzyknęłam, bez zastanowienia.
Ja z Styles'em, ja z Harrym? To nie możliwe. On mnie nienawidzi, on mnie nawet nie szanuje.
-Nie ja tego nie zrobię, nigdy.- Wtrącił się zielonooki.
I Jest, całkiem długi, chyba nawet najdłuższy.
Więc jak obiecywałam DZIEJE SIĘ. Co powiecie na taką zmianę akcji?
Piszcie w komentarzach czy wam się podoba. Pozdrawiam. Gorzka Czekolada.
Czytasz = Komentujesz !
czwartek, 15 sierpnia 2013
6.Nie będę przecież przed nim uciekać jak małe dziecko.
- Dzień dobry - Wesoło się przywitał i usiadł na przeciw mnie. Próbowałam unikać jego wzroku, więc wyjęłam mój szkicownik i zaczęłam rysować. Ostatnio wzięłam się za jego portret, nie powiem nie wyszedł źle. Gdy tak przewijałam kartki by znaleźć czystą stronę, Niall położył palec na jednej z kartek.
- To ja?- Usłyszałam z jego ust zanim zobaczyłam co się tam znajduję. Widniała tam twarz uśmiechniętego chłopaka, jego twarz.
- Tak. Staram się rysować wszystkich.- Wybełkotałam nie patrząc na niego. Szlak że akurat musiał to zauważyć!
- Jakoś nie widziałem tam Zayna.- Powiedział. O kurwa. I co teraz? Co mam powiedzieć? Myśl, myśl. Biegałam wzrokiem po całym pomieszczeniu, najwidoczniej Niall to zauważył.
- Dobrze się czujesz?....
Wpatrywał się we mnie oczekując odpowiedzi.
- Jasne że tak.- Tak naprawdę nie, kręciło mi się w głowie a krew buzowała mi w uszach. Było mi słabo, nie umiałam wytłumaczyć chłopakowi czemu nie narysowałam Zayna, sama nie umiałam sobie tego wytłumaczyć.W tym samym czasie Josh przyniósł śniadanie. Dzięki bogu. Nie będę musiała z nim rozmawiać. Uśmiechnęłam się tylko blado do męszczyzny w garniturze jako podziękowanie, natomiast on puścił mi oczko lekko się uśmiechając. Śniadanie zjedliśmy w ciszy, jednak wiedziałam że Niall wciąż na mnie patrzy. A ja nienawidzę jak ktoś patrzy jak jem. Gdy skończyłam posiłek podziękowałam i wyszłam z kuchni kierując się w stronę sypialni. Zauważyłam jednak że blondyn wyszedł za mną i kierował się w moją stronę, najwidoczniej jeszcze przeżuwając resztki śniadania. Zatrzymałam się i poczekałam aż chłopak podejdzie... Nie będę przecież przed nim uciekać jak małe dziecko. Ta...... Pewnie byś tak zrobiła. Zamknij się nikt cię nie prosił o zdanie. Skarciłam swoją podświadomość..... O cholera.. Gadam sama do siebie. Nawet nie zauważyłam gdy Niall stał obok.
- Co to było?- Zapytał z dziwną miną.
-Co?- Podnosząc brew.- A nie ważne.- Posłałam mu wymuszony uśmiech.
- Dobra tego nie było, jedziesz dzisiaj ze mną na plan.. - Powiedział po czym na jego twarz wstąpił promienny uśmiech.
-Jaki znowu plan?
- Do naszego singla. O fuck... On chce mnie wziąć do chłopaków, a to znaczy spotkanie z Zaynem.
Więc Hej !
Jak życie ? Dodałam rozdział mam nadzieję że się wam spodoba jak poprzedni.
Dodałam zakładkę obserwatorzy, więc jak chcecie to się dodawajcie
Komentarze.Tyle komentarzy że aż ciepło się na serduchu robi<3
Czekajcie na następny i czekam na opinię. Pozdrawiam. Gorzka Czekolada.
- To ja?- Usłyszałam z jego ust zanim zobaczyłam co się tam znajduję. Widniała tam twarz uśmiechniętego chłopaka, jego twarz.
- Tak. Staram się rysować wszystkich.- Wybełkotałam nie patrząc na niego. Szlak że akurat musiał to zauważyć!
- Jakoś nie widziałem tam Zayna.- Powiedział. O kurwa. I co teraz? Co mam powiedzieć? Myśl, myśl. Biegałam wzrokiem po całym pomieszczeniu, najwidoczniej Niall to zauważył.
- Dobrze się czujesz?....
Wpatrywał się we mnie oczekując odpowiedzi.
- Jasne że tak.- Tak naprawdę nie, kręciło mi się w głowie a krew buzowała mi w uszach. Było mi słabo, nie umiałam wytłumaczyć chłopakowi czemu nie narysowałam Zayna, sama nie umiałam sobie tego wytłumaczyć.W tym samym czasie Josh przyniósł śniadanie. Dzięki bogu. Nie będę musiała z nim rozmawiać. Uśmiechnęłam się tylko blado do męszczyzny w garniturze jako podziękowanie, natomiast on puścił mi oczko lekko się uśmiechając. Śniadanie zjedliśmy w ciszy, jednak wiedziałam że Niall wciąż na mnie patrzy. A ja nienawidzę jak ktoś patrzy jak jem. Gdy skończyłam posiłek podziękowałam i wyszłam z kuchni kierując się w stronę sypialni. Zauważyłam jednak że blondyn wyszedł za mną i kierował się w moją stronę, najwidoczniej jeszcze przeżuwając resztki śniadania. Zatrzymałam się i poczekałam aż chłopak podejdzie... Nie będę przecież przed nim uciekać jak małe dziecko. Ta...... Pewnie byś tak zrobiła. Zamknij się nikt cię nie prosił o zdanie. Skarciłam swoją podświadomość..... O cholera.. Gadam sama do siebie. Nawet nie zauważyłam gdy Niall stał obok.
- Co to było?- Zapytał z dziwną miną.
-Co?- Podnosząc brew.- A nie ważne.- Posłałam mu wymuszony uśmiech.
- Dobra tego nie było, jedziesz dzisiaj ze mną na plan.. - Powiedział po czym na jego twarz wstąpił promienny uśmiech.
-Jaki znowu plan?
- Do naszego singla. O fuck... On chce mnie wziąć do chłopaków, a to znaczy spotkanie z Zaynem.
Więc Hej !
Jak życie ? Dodałam rozdział mam nadzieję że się wam spodoba jak poprzedni.
Dodałam zakładkę obserwatorzy, więc jak chcecie to się dodawajcie
Komentarze.Tyle komentarzy że aż ciepło się na serduchu robi<3
Czekajcie na następny i czekam na opinię. Pozdrawiam. Gorzka Czekolada.
Subskrybuj:
Posty (Atom)